Włodzimierz Skalik

10. kadencja, 62. posiedzenie, 2. dzień (16-07-2026) 15. punkt porządku dziennego: Sprawozdanie Komisji Spraw Zagranicznych o poselskich projektach uchwał: - w sprawie uczczenia pamięci ofiar ludobójstwa dokonanego przez ukraińskich nacjonalistów na Polakach; - w sprawie uczczenia pamięci ofiar ludobójstwa dokonanego na Kresach Wschodnich przez nacjonalistów ukraińskich w latach 1939-1947; - w sprawie uczczenia 83. rocznicy zbrodni ludobójstwa dokonanej na Polakach przez nacjonalistów ukraińskich (druki nr 2646, 2653, 2678 i 2770). Poseł Włodzimierz Skalik: Szanowna Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Tak, podejmowanie uchwały w sprawie ludobójstwa dokonanego przez ukraińskich nacjonalistów na obywatelach II Rzeczypospolitej ze szczególnym okrucieństwem... To jest istotne, bo ta zbrodnia trwała przez wiele lat. To nie była tylko ta krwawa niedziela, o której pamiętamy szczególnie. To były lata wielkich zbrodni ze szczególnym okrucieństwem, to blisko 200 metod zabijania kobiet, dzieci, starców, jak również mężczyzn. Słusznie się oburzamy, że państwo ukraińskie mimo upływających dekad uniemożliwia dokonywanie ekshumacji, uniemożliwia dokonywanie pochówków zgodnie z naszym cywilizacyjnym podejściem. Pragnę zwrócić uwagę na to, że winna tego jest władza państwa polskiego, która niewystarczająco stanowczo egzekwowała nasze oczekiwania wobec Ukrainy. To właśnie ugodowe stanowisko polskich władz przez lata powodowało, że Ukraina zachowywała się tak, jak się zachowywała. Tak się gra, jak przeciwnik pozwala. To przede wszystkim państwo polskie jest winne temu stanowi, któremu się tak sprzeciwiamy. Przypomnę, że chodzi o zwalczanie środowisk i konkretnych ludzi, którzy domagali się ekshumacji i prawdy o tej zbrodni. I to były prześladowania nie ze strony władz Ukrainy, ale ze strony państwa polskiego. Lepszy przykład niż wykład, więc podam dwa przykłady. Pierwszy: traktowanie przez rządzących i sprawujących władzę śp. ks. Tadeusza Isakowicza-Zaleskiego, który przez lata domagał się ujawnienia prawdy. Jak on został potraktowany, jak został zlekceważony! Dzisiaj Konfederacja Korony Polskiej domaga się, by pośmiertnie uhonorować go najwyższym polskim odznaczeniem - Orderem Orła Białego. Domagamy się tego, bo to będzie gest, który chociaż w części zrekompensuje tę krzywdę, która spotkała go ze strony władz państwa polskiego. Drugi: monumentalne dzieło Andrzeja Pityńskiego upamiętniające ofiary rzezi wołyńskiej (Dzwonek) latami oczekuje na umieszczenie w miejscu publicznym. Dlatego domagamy się zmiany stanowiska państwa polskiego, a nie tylko podejmowania uchwał. Poprzemy tę uchwałę pod warunkiem, że będą przyjęte wnioski mniejszości. Dziękuję bardzo. Przebieg posiedzenia