Radosław Lubczyk

10. kadencja, 60. posiedzenie, 2. dzień (18-06-2026) 13. punkt porządku dziennego: Sprawozdanie Komisji Zdrowia o rządowym projekcie ustawy o zmianie ustawy o Krajowej Sieci Onkologicznej oraz niektórych innych ustaw (druki nr 2643 i 2691). Poseł Radosław Lubczyk: Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoka Izbo! Rozmawiamy dziś o zmianach w Krajowej Sieci Onkologicznej, o zmianach, które dla wielu osób mogą wydawać się techniczne, organizacyjne czy administracyjne. Ale warto pamiętać, że za każdym przepisem, nad którym dziś procedujemy, stoi konkretny człowiek pacjent i jego rodzina. Choroba nowotworowa to jedna z najtrudniejszych sytuacji, z jakimi można się zmierzyć. W takim momencie pacjent nie powinien zastanawiać się, gdzie ma się zgłosić, kto pokieruje jego leczeniem, jak długo będzie czekał na diagnostykę, czy trafi do odpowiedniego specjalisty. System powinien działać za niego, a nie wymagać od niego walki z biurokracją. Dlatego pozytywnie oceniamy rozwiązania, które mają uprościć funkcjonowanie Krajowej Sieci Onkologicznej i poprawić koordynację leczenia. Szczególnie ważne jest wzmocnienie roli koordynatora opieki onkologicznej. Pacjent musi mieć po drugiej stronie człowieka, który pomoże mu przejść przez cały proces diagnostyki i leczenia, wskaże kolejne kroki i będzie wsparciem w trudnym czasie. To ważne również dlatego, że ustawa wprowadza bardziej precyzyjne zasady dotyczące ciągłości opieki onkologicznej oraz planu leczenia onkologicznego. Pacjent ma być prowadzony przez cały proces terapeutyczny w sposób uporządkowany i skoordynowany, a informacje o leczeniu mają być dostępne w formie elektronicznej dla wszystkich podmiotów uczestniczących w terapii. Dlatego dobrze, że większy nacisk kładziemy na ocenę jakości leczenia. W ochronie zdrowia nie możemy skupić się wyłącznie na liczbie wykonanych świadczeń. Musimy patrzeć na efekty, na to, czy pacjent został zdiagnozowany odpowiednio szybko, czy otrzymał właściwe leczenie i czy miał zapewnioną ciągłość opieki. Pozytywnie oceniamy również rozwiązanie, zgodnie z którym ośrodki będą oceniane na podstawie konkretnych wskaźników jakości leczenia. To dobry kierunek. Pacjenta interesuje przede wszystkim skuteczność terapii, czas diagnostyki i jakość opieki. Jeżeli jakiś ośrodek nie będzie osiągał wymaganych standardów, będzie zobowiązany do wdrożenia planu naprawczego. Dzięki temu Krajowa Sieć Onkologiczna ma być nie tylko siecią organizacyjną, ale przede wszystkim systemem realnej poprawy jakości leczenia. Chciałbym jednak zwrócić uwagę jeszcze na jeden aspekt. Dla mieszkańców Warszawy, Poznania czy Wrocławia dostęp do leczenia specjalistycznego wygląda inaczej niż dla mieszkańców małego miasta czy gminy wiejskiej. W wielu powiatach największym problemem jest nie tylko dostępność specjalistów, ale również odległość od ośrodków leczenia, koszty dojazdu i organizacja codziennego życia podczas terapii. Z perspektywy mieszkańców mniejszych miejscowości istotne znaczenie ma również uporządkowanie współpracy pomiędzy ośrodkami różnych poziomów w ramach Krajowej Sieci Onkologicznej. Dzięki temu większe ośrodki referencyjne będą mogły wspierać placówki bliżej miejsca zamieszkania pacjenta, a część świadczeń będzie mogła być realizowana lokalnie bez konieczności każdorazowych wyjazdów do największych centrów onkologicznych. Dlatego z perspektywy Polskiego Stronnictwa Ludowego szczególnie ważne jest, aby rozwój Krajowej Sieci Onkologicznej nie prowadził do nadmiernej centralizacji świadczeń. Potrzebujemy silnych ośrodków referencyjnych, ale jednocześnie musimy wzmacniać współpracę z placówkami regionalnymi i powiatowymi. Pacjent powinien otrzymać leczenie jak najbliżej miejsca zamieszkania, wszędzie tam, gdzie jest to możliwe i bezpieczne. Nie możemy dopuścić do sytuacji, w której miejsce zamieszkanie będzie decydowało o szansach na skuteczne leczenie. Wysoka Izbo! Nowoczesna onkologia to nie tylko sprzęt, nowoczesne leki i procedury. To również dobra organizacja, sprawny przepływ informacji i skuteczna koordynacja działań. Właśnie dlatego warto wspierać rozwiązania, które porządkują system i pozwalają lekarzom oraz personelowi medycznemu poświęcić więcej czasu pacjentom, a mniej czasu na administrację. Jednocześnie musimy pamiętać, że żadna ustawa nie zastąpi odpowiedniego finansowania ochrony zdrowia, inwestycji w kadry medyczne oraz rozwoju diagnostyki. To są wyzwania, które nadal stoją przed nami i które będą wymagały dalszych działań. Dzisiaj jednak robimy kolejny krok w kierunku lepiej zorganizowanej opieki onkologicznej. Oby był to krok, który pacjenci odczują nie w dokumentach i statystykach, ale poprzez krótszy czas oczekiwania, lepszą opiekę i większe poczucie bezpieczeństwa. Klub Parlamentarny Polskie Stronnictwo Ludowe oczywiście popiera ten projekt ustawy. Dziękuję. (Oklaski) Przebieg posiedzenia