Dariusz Matecki

10. kadencja, 60. posiedzenie, 2. dzień (18-06-2026) 16. punkt porządku dziennego: Sprawozdanie Komisji Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Środków Przekazu o poselskim projekcie uchwały w sprawie upamiętnienia bohaterów 70. rocznicy Poznańskiego Czerwca 1956 roku (druki nr 2418 i 2541). Poseł Dariusz Matecki (tekst niewygłoszony): Pytania Zabieram głos w sprawie fundamentalnej dla polskiej pamięci, polskiej godności i polskiej racji stanu. Zabieram głos w sprawie bohaterów poznańskiego Czerwca '56: robotników, mieszkańców Poznania, ludzi pracy, którzy mieli odwagę powiedzieć ˝nie˝ komunistycznemu zniewoleniu, wyzyskowi, kłamstwu i terrorowi. Poznański Czerwiec był jednym z pierwszych wielkich zrywów wolnościowych w powojennej Polsce. Był buntem przeciwko systemowi narzuconemu Polsce siłą przez sowieckie bagnety. Był krzykiem narodu, któremu odebrano wolność, własność, godność, prawdę i prawo do życia we własnym państwie. Robotnicy Poznania wołali o chleb i wolność, a komunistyczna władza odpowiedziała przemocą, więzieniami, represjami i krwią. Dziś trzeba powiedzieć jasno: komunizm był systemem zbrodniczym. Był systemem antyludzkim, antypolskim i antychrześcijańskim. Był systemem opartym na przemocy, kłamstwie, strachu, donosie i pogardzie dla zwykłego człowieka. Nie ma i nie może być żadnego usprawiedliwienia dla komunizmu. Nie ma dobrych stron komunizmu. Nie ma sentymentalnego wspominania PRL-u. Były więzienia, pałki, cenzura, mordy sądowe, prześladowanie Kościoła, niszczenie polskich elit i łamanie kręgosłupów całym pokoleniom Polaków. Oddaję najwyższy hołd ofiarom poznańskiego Czerwca - tym, którzy zginęli, zostali ranni, byli bici, więzieni, przesłuchiwani i niszczeni przez komunistyczny aparat terroru. Oddaję hołd Romkowi Strzałkowskiemu, dziecku, które stało się symbolem niewinnych ofiar komunistycznego reżimu. Oddaję hołd robotnikom Poznania, pracownikom Cegielskiego, rodzinom zamordowanych, wszystkim, którzy w 1956 r. mieli więcej odwagi niż komunistyczne elity razem wzięte. Właśnie dlatego nie wolno milczeć, kiedy dziś w wolnej Polsce próbuje się relatywizować komunizm. Nie wolno milczeć, kiedy dawni ludzie systemu i spadkobiercy komunistycznych środowisk zajmują najwyższe stanowiska w państwie. Nie wolno milczeć, kiedy marszałkiem Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej jest były członek PZPR. To jest moralny skandal i symboliczna hańba. W miejscu, w którym powinno się strzec pamięci o ofiarach komunizmu, zasiada człowiek wywodzący się z formacji politycznej będącej częścią systemu zniewolenia Polski. Nie wolno również milczeć, kiedy środowiska postkomunistyczne współtworzą koalicję rządzącą. Nie wolno udawać, że nic się nie stało, kiedy w państwie polskim znów wpływ na władzę mają ludzie, którzy politycznie wyrastają z tradycji SLD, PZPR i PRL-owskiego aparatu. To jest policzek wymierzony tym, którzy walczyli o wolność. To jest policzek dla rodzin ofiar komunizmu. To jest policzek dla bohaterów Poznania, Wybrzeża, Radomia, Ursusa, dla żołnierzy niezłomnych, dla kapłanów zamęczonych przez bezpiekę, dla wszystkich, którzy cierpieli za wolną Polskę. Z najwyższą dezaprobatą patrzę również na proces przywracania świadczeń dawnym funkcjonariuszom aparatu bezpieczeństwa PRL. Nie można budować sprawiedliwego państwa, jeśli ofiary komunizmu muszą latami walczyć o pamięć, a ludzie aparatu represji odzyskują przywileje. Nie można mówić o godności, jeśli emerytury ludzi służących systemowi zniewolenia są traktowane z większą troską niż los tych, których ten system niszczył. Polska nie może być państwem amnezji. Polska nie może być państwem, które stawia katów i ofiary po jednej stronie historii. Polska nie może być państwem, w którym komunizm wraca tylnymi drzwiami w języku, w polityce, w instytucjach, w przywilejach i w salonowej rehabilitacji dawnych środowisk PRL. Dlatego mówię jasno: cześć i chwała bohaterom poznańskiego Czerwca '56. Wieczna pamięć ofiarom komunizmu. Hańba komunistycznym oprawcom i wszystkim, którzy dziś próbują wybielać ich dziedzictwo! Hańba tobie, Czarzasty! Naszym obowiązkiem jest bronić prawdy. Naszym obowiązkiem jest uczyć młode pokolenia, czym naprawdę był komunizm. Naszym obowiązkiem jest strzec Polski przed powrotem czerwonego kłamstwa pod nowymi hasłami i nowymi sztandarami. Nie ma wolnej Polski bez pamięci. Nie ma sprawiedliwej Polski bez potępienia komunizmu. Nie ma godnej Polski bez szacunku dla jej prawdziwych bohaterów. Cześć i chwała bohaterom! Precz z komunizmem! Nigdy więcej czerwonej niewoli! Przebieg posiedzenia