Jarosław Sachajko

10. kadencja, 39. posiedzenie, 6. dzień (05-08-2025) 65. punkt porządku dziennego: Sprawozdanie Komisji Administracji i Spraw Wewnętrznych o rządowym projekcie ustawy o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (druki nr 1492 i 1588). Poseł Jarosław Sachajko: Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Chciałbym przedstawić moje stanowisko w sprawie procedowanej ustawy o czasowej pomocy uchodźcom z Ukrainy. Dziś zdajemy egzamin z człowieczeństwa. Jutro my sami możemy potrzebować pomocy. Generałowie NATO przestrzegają, że za 2 lata może być zaatakowane państwo Sojuszu. Przesmyk suwalski to dziś jeden z najniebezpieczniejszych punktów zapalnych w Europie. Czy wtedy będziemy chcieli, by ktoś liczył w euro nasze życie i cierpienie? Dziś pomagamy, bo tak mówi prawo międzynarodowe, które podpisaliśmy, bo tak każe chrześcijańskie sumienie. To nie Ukraińcy wywołali tę wojnę. Codziennie spadają na nich rakiety, codziennie giną dzieci. Słyszymy czasem, że utrzymujemy Ukraińców, np. przed chwilą to słyszeliśmy. To kłamstwo. To ruska propaganda i skłócanie naszych narodów. Od początku wojny Ukraińcy wpłacili do polskiego budżetu ponad 53 mld zł w podatkach, składkach i daninach, a cała pomoc: 800+, edukacja, zdrowie itd., itp. to ok. 17 mld. To twarde dane z odpowiedzi na interpelację nr 7798. Wiedza nie boli. Trzeba opierać się na twardych danych, a nie podsycać nienawiść. Bilans jest jasny: Ukraińcy wpłacają do polskiego budżetu ponad trzy razy więcej niż otrzymują z niego pomocy. W Polsce 89% Ukraińców legalnie pracuje. To jest prawie 6% wszystkich pracujących w Polsce. Tam, gdzie Polacy nie chcą pracować, pracują Ukraińcy. Co ma powiedzieć przedsiębiorca, rolnik, który dziś ledwo wiąże koniec z końcem? Łatwo jest mówić, żeby wracali, gdy samemu siedzi się na państwowym etacie i nie musi się martwić, czy firma przetrwa. Wysoka Izbo, co mamy powiedzieć matce dwojga czy trojga dzieci? Żeby zapłaciła innej Ukraince, a sama poszła do pracy? To jakiś absurd. Ale powiedzmy też jasno: nie będziemy milczeć w sprawie Wołynia. To było ludobójstwo i skandalem jest, że do dziś nie oddano należytej czci pomordowanym Polakom. Skandalem są też prowokacje ukraińskich ambasadorów czy cynizm polityków w Kijowie czy we Lwowie. Ale to nie jest wina kobiet i dzieci uciekających przed wojną. Nie one odpowiadają za arogancję elit. Nie możemy pozwolić, by nasz gniew na polityków przerodził się w nienawiść wobec niewinnych, bo wtedy niczym nie będziemy się różnić od tych, którzy rzucają bomby na przedszkola. Tych, którzy gwałcą i okaleczają. Dziś mierzymy naszą polską wielkość. Pomagając, nie tylko ratujemy innych, ale także budujemy obraz Polski, jaki chcemy dla naszych dzieci. Jeśli, nie daj Boże, kiedyś my będziemy potrzebować pomocy, chcemy, by ktoś wtedy nie kalkulował, tylko wyciągnął do nas rękę. I jeszcze jedno. Czasem słyszę, że Ukraińcy są niewdzięczni. Prawdziwa pomoc nie polega na tym, by ktoś nam klaskał i się kłaniał. (Dzwonek) Pomoc płynie z serca, a nie z oczekiwania pochwał. Jesteśmy dumnym narodem. Nie znosimy, gdy Zachód mówi nam z wyższością, że u nich można więcej, bo mają wyższą kulturę prawną. Jeżeli nas to boli, to bądźmy spójni. Szacunek buduje się przez równość i solidarność, a nie przez oczekiwanie pokłonów. Pomaga się nie dla oklasków, ale dlatego, że tak trzeba. Na zakończenie powtórzę: 89% Ukraińców w Polsce legalnie pracuje i wpłaciło przez 3 lata ponad 51 mld zł do polskiego budżetu. Pomoc dla kobiet i dzieci to niecałe 17 mld, czyli trzy razy mniej. Panie pośle, gdyby nie było tych pieniędzy, to na te lekarstwa trzeba byłoby jeszcze więcej zbierać. Trzeba naprawdę liczyć. Polska dla Polaków. Po pierwsze, Polska, po pierwsze, Polacy. To jest również motto mojej pracy poselskiej, co nie wyklucza okresowej pomocy uchodźcom z Ukrainy. Po zakończeniu wojny powinni oni wrócić, by odbudowywać swój kraj, a na razie niech w spokoju tutaj mieszkają. Dziękuję. (Oklaski) Przebieg posiedzenia