Maja Ewa Nowak

10. kadencja, 64. posiedzenie, 1. dzień (02-09-2026) 6. punkt porządku dziennego: Sprawozdanie Komisji Polityki Społecznej i Rodziny o przedstawionym przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, rządowym oraz poselskim projektach ustaw o asystencji osobistej osób z niepełnosprawnościami (druki nr 316, 1929, 1933 i 2792). Poseł Maja Ewa Nowak: Szanowny Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoka Izbo! W imieniu Klubu Parlamentarnego Polska 2050 przedstawię stanowisko wobec projektu ustawy o asystencji osobistej osób z niepełnosprawnościami. Systemowa asystencja osobista jest jednym z tych kroków, które jako państwo musimy wreszcie wykonać, jeżeli poważnie traktujemy zobowiązania wynikające z konwencji ONZ o prawach osób z niepełnosprawnościami. Przyjęliśmy ją kilkanaście lat temu. Konwencja mówi o prawie do niezależnego życia, o prawie do decydowania o sobie, a także o innych prawach osób z niepełnosprawnościami. Asystencja osobista ma służyć właśnie temu, żeby te prawa respektować. Chcę też bardzo wyraźnie powiedzieć: nad tą ustawą procedujemy dzisiaj także dlatego, że Polska 2050 konsekwentnie o nią zabiegała. Robiliśmy to od początku tej kadencji. Wracaliśmy do tego tematu wtedy, kiedy schodził na dalszy plan. Upominaliśmy się o niego wtedy, kiedy pojawiały się kolejne przeszkody i powody, żeby odłożyć go na później. Były momenty, kiedy naprawdę stawialiśmy tę sprawę na ostrzu noża, bo nie godziliśmy się na to, żeby systemowa asystencja osobista po raz kolejny została odłożona na bliżej nieokreśloną przyszłość. Chcę też dziś bardzo uczciwie powiedzieć, że ten projekt nie jest projektem moich marzeń. Nie jest też projektem idealnym. Nie rozwiązuje wszystkich problemów osób z niepełnosprawnościami i ich rodzin. Prace nad nim trwały zbyt długo. Niektóre kompromisy były trudne do zaakceptowania. W wielu miejscach chcielibyśmy pójść zdecydowanie dalej i zdecydowanie szybciej. Ale jednocześnie jest to milowy krok, o który jako Polska 2050 zabiegaliśmy od początku tej kadencji Sejmu. Mam ogromną nadzieję, że już niebawem będziemy mogli powiedzieć nie tylko: zrobione, wykonane, ale także stwierdzić, że to naprawdę działa i wspiera osoby z niepełnosprawnościami. Dzisiaj asystencja osobista dla wielu wciąż oznacza życie od projektu do projektu, zastanawianie się, czy za miesiąc będą jeszcze dostępne godziny wsparcia, ile ich będzie, czy kolejny nabór w ogóle ruszy, czy program rozpocznie się w marcu, kwietniu czy jeszcze później, a przecież życie nikogo z nas nie działa w trybie projektowym. Codzienne potrzeby osób z niepełnosprawnością nie mogą czekać na kolejny nabór, na kolejną decyzję administracyjną czy na kolejny podpis urzędników. Dlatego tak ważne jest przejście od czasowych programów do trwałego ustawowego systemu, co właśnie teraz się dzieje, systemu, który będziemy mogli monitorować, poprawiać, rozwijać i, mam nadzieję, rozszerzać, tak aby stawał się coraz bardziej dostępny, funkcjonalny i odpowiadał na realne potrzeby osób z niepełnosprawnościami. Nie kończymy dzisiaj całego procesu zmiany polityki państwa wobec osób z niepełnosprawnościami, ale wykonujemy jeden z bardzo ważnych kroków. Od doraźnej pomocy przechodzimy do prawa, od projektu do systemu, od zależności do większej niezależności. Polska 2050 od początku tej kadencji o ten krok zabiegała. Dzisiaj jesteśmy naprawdę bardzo blisko celu. Mam nadzieję, że niebawem ustawa zacznie działać. Klub Parlamentarny Polska 2050 poprze tę ustawę. Chciałabym jeszcze tylko odpowiedzieć pani poseł Ruseckiej, bo niestety nie trzymała się faktów. Łatwo było pani poseł policzyć, ile dni ten rząd nie przygotował ustawy, ale dzisiaj to ten rząd tę ustawę wprowadza. Wasz rząd, też to policzyłam, miał 2950 dni i nie udało mu się wprowadzić tej ustawy. Co do odwoływania pełnomocników, to sama złożyłam rezygnację, nie zostałam odwołana, więc też nie trzymała się pani faktów, ale to chyba już standard. Dziękuję. (Oklaski) Przebieg posiedzenia