Jarosław Sachajko

10. kadencja, 64. posiedzenie, 1. dzień (02-09-2026) 6. punkt porządku dziennego: Sprawozdanie Komisji Polityki Społecznej i Rodziny o przedstawionym przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, rządowym oraz poselskim projektach ustaw o asystencji osobistej osób z niepełnosprawnościami (druki nr 316, 1929, 1933 i 2792). Poseł Jarosław Sachajko: Dziękuję bardzo. Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Minister! Ustawa o asystencji osobistej osób z niepełnosprawnościami jest nie tylko potrzebna, ale też niezbędna. Dla tysięcy osób asystent oznacza możliwość wyjścia z domu, podjęcia pracy czy nauki, załatwienia spraw urzędowych, a przede wszystkim możliwość prowadzenia możliwie samodzielnego życia. Dlatego przykre jest to, że koalicja rządowa potrzebowała prawie tysiąca dni od wygranych wyborów na drugie czytanie. Projekt prezydencki wpłynął do Sejmu już 4 marca 2024 r. Na pierwsze czytanie czekał 7 miesięcy, czyli do 1 października 2024 r., a na sprawozdanie komisji czeka do dzisiaj. To są ponad 2 lata w sprawie, w której naprawdę nie trzeba było zaczynać od zera, bo na stole leżał dobry, przygotowany i szeroko konsultowany projekt prezydencki. Po pierwsze, dostęp już od 70 punktów potrzeby wsparcia. Dzisiaj większość proponuje próg 80 punktów. To oznacza pozostawienie poza systemem osób mających 70, 71 czy 79 punktów, mimo że ich potrzeba pomocy nie znikła, choć zabrakło im 1 punktu. Po drugie, projekt prezydencki nie wprowadzał granicy 65 lat. Prawo miało przysługiwać osobom pełnoletnim, i słusznie. Niepełnosprawność przecież nie kończy się w dniu 65. urodzin. Człowiek, który potrzebował asystencji w wieku 64 lat, nie staje się nagle samodzielny rok później. Po trzecie, proponowano od 40 do 200 godzin asystencji miesięcznie, zależnie od indywidualnych potrzeb. Po czwarte, system miał wykorzystywać istniejące struktury powiatowe, zamiast tworzyć nadmiernie skomplikowaną machinę rejestrów, systemów informatycznych i kolejnych procedur. Po piąte, finansowanie miało być gwarantowane dotacją z budżetu państwa, a sama usługa miała być bezpłatna dla osoby z niepełnosprawnością. Obecny projekt również ma dobre rozwiązania. Zwiększono maksymalny wymiar do 240 godzin. Obejmuje on młodzież od 13. roku życia i zapewnia użytkownikowi większy wpływ na wybór asystenta. Dlatego tej ustawy nie należy odrzucać, trzeba ją poprzeć. Przywróćmy próg 70 punktów, usuńmy sztuczną, niekonstytucyjną granicę 65 lat, zagwarantujmy waloryzację stawek dla asystentów i nie budujmy systemu tak skomplikowanego, że człowiek zyska prawo na papierze, ale nie będzie miał kto tego prawa wykonać. Osoby z niepełnosprawnościami czekały już wystarczająco długo. Uchwalmy tę ustawę, ale uchwalmy ją dobrze, bo to, co zrobiliście, to kolejny wasz skandal. Wygraliście wybory, obiecując uchwalenie tej ustawy w 100 dni. Uchwalacie ją po prawie 1000 dniach, a sama ustawa ma zadziałać w kolejnej kadencji, czyli w 2028 r., kiedy was już tu dawno nie będzie. Dziękuję. Przebieg posiedzenia